که جذبه و سکر باده ي خمخانه را مي ماند

 
        پس چرا تنها نباشم 

 
                                                      اگر در کنار يار

 
                        در خانه ي دل

 
                                           در خلوت عشق 

 
                       در سکوت نگاه

 
                                 با عطر سکر آور دوست

 
                  هماغوش دم مسيحايي مطرب نغمه پرداز عشق باشم

 
             پس باده بده ساقي

 
                                                پر کن پياله را تا در پاي يار ريزم

 
                       و بوسه بر خاک رهش 

 
                                               و خاک بر ديده همچون سرمه کشم

 
      بوي يار مي آيد

 
                  عزيزان مددي

 
                           صحبت وصل است

 
                                                يا رب شرري

 
                                                               دل ميسوزد

 
                                                                        نغمه مي جوشد

 
                 قطره خون مي شود

 
                 و نت مي چکد بر انگشتان سحر آميز پير چنگي

 
                                  که زخمه مي شود بر تار

 
              چرا تنها نباشم

 
                           اگر ترنم نغمه ي عشق

 
       از دهان بلبل دست آموز ساز و پنجه ي مطرب دست در گردن يار

 
                               قطره قطره در جانم فرو ريزد

 
                            و گوش دل با زمزمه ي محبت و عشق نوازش يابد

 
          شب عاشقان بيدل ؛

 
                           خلوت پر اشتياق وصلت يار

 
                                        و روءيت جمال جلال دوست را آني است

 
                                                   که ذکر حق

 
  رهايي از قفس تن ؛
 

                        پرواز روح ؛

 
                              روضه ي رضوان ؛

 
                                            شراب جان بخش محبت

 
          و زمزمه ي ملکوتي چوب و پوست و تار را طلب مي کند

 
                          چه اينها همه آنند

 
                                                      و او اشارتي جاودانه

 
         پس پنجه در زلف يار نه

 
                                و زخمه بر تار زن

 
                                    و سرود وصل جانان را بخوان :

 
 
        مطرب عشق عجب ساز و نوايي دارد                            

 
                                          نقش هر پرده که زد راه به جايي دارد

 
 
                   هنرمند بي درد را هنرمندي نشايد

 
                                و ساز بي سوز را منادي عشق بودن نبايد

 
            چرا که هنرمند درد آشناي دردمند

 
                       با ساز پر سوز و گدازش به رسوايي عشق مي رسد

 
            و اين هر دو خلوت نشينان شهر عشق

 
                                   و راويان سروش الهي نزد زمينيانند

 
                چه

 
                  در شهر عشق بايد عاشق بود

 
                                و

 
                               دلسوخته 

 
                                                     من ؛

 
         گم کرده

 
                   و صبور

 
                       بيدل و شيدا

 
                             مست و باده پرست

 
                                       درد کشيده و دردمند

 
                                                           آزاده و رها 

 
                                                                    شوريده و سرگشته

 
                 شهر عشق

 
                                 مجنون مي خواهد و دل باخته

 
         چنان که  به دنبال محمل يار چنان زار بگريد که از گريه اش ناقه

 
                                            در گل نشيند

 
           عاشق سينه چاک کرده ؛

 
                                     دستار از سر بر گرفته ؛

 
                                                             خرقه دريده ؛

 
                                          به دنبال معشوق مي نالد که:

 
          گر تو سري قدم شوم  ور تو کفي علم شوم                             

 
                                    ور بروي عدم شوم بي تو به سر نمي شود

 
             آري

 
                     قدم بر سر نه

 
                                     و در دل منزل کن

 
                                          که اين خانه خانه ي توست

 
                      و اين دل داغ تو دارد جاي دگر نمي شود

 
         بدين سان

 
                       موسيقيدان منزل کرده در شهر عشق

 
                              شراب ناب موسيقي اصيل را جرعه جرعه

 
و با سخاوت

 
                 در گلوي تشنه لبان جگر سوخته ريخته

 
         درد عشق و عطش آنان را با شراب معرفت تسکين مي دهد

 
                   سپس سفره ي دل گشاده

 
           و تمامي شکسته دلان و راهيان مکتب عشق را

 
                                                         به ميهماني دل مي خواند

 
             و صلا در مي دهد

 
                  که دل غمين مداريد که ما شراب عشق نوشيده ايم

 
            و باور داريم که در مسلخ عشق

                                            جز نکو را نکشند

بشنو از نی چون حکایت میکند از جدایی ها شکایت میکند

کز نیستان تا مرا ببریده اند ازنفیرم مرد و زن نالیده اند

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق

میخواهم بگویم ؛ میخواهم بنویسم میخواهم بخوانم اما...........

نمی دانم از چه بگویم ؛ از چه بنویسم ؛ از چه بخوانم؛

از که بگویم؛ از که بنویسم؛ از که بخوانم؛ ........خدایا.............

اما نه ؛ این بار دیگر مینویسم ؛ میگویم و میخوانم؛ این بار دیگر خسته نمی شوم

میگویم؛ میگویم از او از او که نی میشود واز جدایی ها شکایت میکند از او که از

نفیرش مرد و زن نالیده اند ؛ از او که سینه ای میخواهد شرحه شرحه باشد از فراق تا

بگوید شرح درد اشتیاق؛ از او که به هر جمعیتی نالان شده؛جفت بد حالان و خوش

حالان شده؛ از او که سرش از ناله اش دور نیست ؛ از او که پرده هایش پرده های ما

درید ؛ از او که زهری و تریاقی میشود سپس دمسازو مشتاق میشود ؛ از او که حدیث

راه پرخون میکند ؛از او که قصه های عشق مجنون میکند؛از او که چنان مست است

که از چنبر برون می جهد از او که خود مجنون میشود ؛ از او که از صنم میخواهد با

او دل یک دله کند؛ از او که از عشق سایه میشود ؛در راه عشق کشته میشود؛از او که

اگر دلبرش براو رحم نکند رنگ رخش زرد میشود ؛ از او که چون دلبرش بر در او

آید باغ وبرش زنده میشود ؛ از او که یک بار لولی میشود و سپس دیوانه میشود؛

ازاوکه از درون آتش بیرون می اید و پروانه می شود از او که خانه را ویرانه میکند

و با عاسقان هم خانه میسود ؛ از او که گر نکند بردل او رحمتی وای دلش وای دلش وا دلش؛

از او که در عاشقی می پیچد؛ از او که اگر از خاکش گندم بر آید از آن مستی فزاید ؛

آنگاه است که خمیر و نانوا دیوانه می گردند ؛ از او که در هوای یارش بیقرار است ؛

و شب و روز سر از کویش بر نمی دارد ؛ از او که جز این گناهی ندارد که از یارش

سیر نمی شود؛ از او که موج سوداست ؛ از او که عاقبت کار به جایی میرسد که

دردی دارد غیر مردن درمانی ندارد ؛ از او که در بستر مرگ به فرزندش توصیه

می کند که:

گراژدهاست بر ره عشق است چون زمرد

از برق آن زمرد هین دفع اژدها کن

آری میخواهم بگویم؛ بگویم از عشق مولانا؛بنویسم از معشوق مولانا ؛ بخوانم برای

عاشق مولانا و معشوقش

به نام خالق عشق ؛ معبود عشق و تک نواز گیتار عشق

سلام

سلامی گرم

سلامی که تازه از کوره وجودم بیرون تراوش کرده و داغ داغ است را نثار

شما دوستان میکنم

دوستان عزیز

بنده کمترین شما قصد دارم تا بعد از مدت زمان طولانی که با خود

فکرمی کردم چگونه این عشقی را که نسبت به مولانا و در درجه اولی تر نسبت به

معشوق او و معشوق خویش دارم را ثابت کنم ؛ تصمیم گرفتم که وبلاگی را نه کاملا

با نام مولانا بلکه با نام مولوی (چرا که مولانا فقط آن حضرت بوده و خواهد بود)به

راه اندازم.شاید بتوانم قسمت کوچکی از دین خود را ادا نموده باشم .

بنده سعی دارم که در این سایت اشعارشعرای نامی ایران و گاهی اوقات اشعار دیگر

شاعران کم نام را

به قلم در آورم. اما بیشتر سعی من به همان پیر خرابات معطوف خواهد شد . لذا در

پایان مطلب اولین روز از شما بزرگواران عاجزانه در خواست میکنم که در این راه

طولانی این بنده را با انتقادهای سازنده و پیشنهادهای فکورانه خویش همراهی کنید

امید که بر شما عاشقان ادب پارسی و هنر ایرانی مقبول افتد

امید که چنان باشد